Khaleda Niazi

Herkunft begründet keine soziale Zugehörigkeit

2011-05-30T21:52:00.008+01:00

Während ich die wissenschaftliche Hausarbeit zum Abschluss meines Jura-Studiums über die sogenannten Ehrenmorde verfasst hatte, bin ich zu der Überzeugung gekommen, dass die Bezeichnung solcher Taten als Ehrenmord u. a. begrifflich misslungen ist. Die Taten haben nichts mit der Ehre zutun. Es sind archaische Strukturen, die gerade wegen Mangels an Dialogfähigkeit innerhalb der islamischen Tradition in den dem Islam angehörhigen Gemeinschaften das Vorkommen solchen Taten begünstigen, jedoch nicht begründen.

Die abendländische Weltanschauung basiert auf Ideen der Vernunft verbunden mit individualistischer Betrachtung von Menschen. Die Ehre ist insoweit der persönliche Verdienst eines Individuums, losgelöst von seiner Herkunft und Zugehörigkeit. Wer Personen aufgrund deren Herkunft zu bestimmten Weltanschauungen und religiösen Angehörigkeiten in Verbindung bringt, leidet unter Informationsmangel. Zudem lässt er im Wesentlichen die diffrenzierte Betrachtung der Dinge und Zusammenhänge außer Acht.
In diesem Kontext ist anzumerken, dass Extremismus auch dann entsteht, wenn die Masse bzw. Einzelperson anfängt zu verallgemeinern und diese Verallgemeinerung als Instrument zur Degradierung und Deformierung einzelner Personen benutzt wird. Nicht jede/jeder Bürgerin/er mit islamisch/afghanischer Herkunft ist eine/er Terroristin/Terrorist bzw. eine/er Talibanangehörige. Insoweit beobachte ich zunehmend zwar noch eine scherzhafte Tendenz, die Menschen aus Afghanistan als Talibanangehörige zu bezeichnen, oder Menschen mit islamischen Herkunft als Islamisten bzw. Extremisten zu beschreiben. In einer Zeit, in der Terrorismus und Extremismus ernstzunehmende Gefahren in sich bergen, ist es unfair und unklug, Menschen aus Leichtsinn, persönlicher Betroffenheit oder ähnlichem mit solchen Bezeichnungen anzugreifen und sie vielleicht in Erklärungsnot zu bringen. Auch historisch gesehen, ist diese Verfahrensweise nicht mehr vertretbar.

Betrachtet man den Begriff "Islamist", so bescheibt dieser doch nur, dass der der gerade mit der Bezeichnung gemeint ist, dem Islam angehört. Genauso, wie wir den Begriff "Christ" verstehen. Auch wenn der Begriff "Islamist" inzwischen durch die Medien mit einem negativen Inhalt belegt wurde, ist er nicht mit dem Begriff "Extremist" gleichzusetzen.

Nun aber eine Anmerkung zu der Annahme, dass jede Person mit islamischer Herkunft in archaiischen Denkweisen verhaftet sei. Genauso, dass die Herkunft und Zugehörigkeit zu einer Kultur keine Erlaubnis zur Begehung einer Unrechtstat in sich tragen darf, ist die Annahme unbegründet und falsch, dass jede/jeder Angehörige einer bestimmten Kultur allein aufgrund seiner Herkunft eine potentielle Gefahr für die Allgemeinheit darstellt. Hinzu kommt, dass das Urteilen über ein Individuum, in wieweit er sich in Konflikt mit den Weltanschauungen und Wertvorstellungen innerhalb unseres Rechtssystems befindet,ist immer noch der alleinige Anspruch und die Aufgabe des Rechtsstaates. Also liebe Kiosk-Philosophen und gelangweilte Society-Ladies ! findet für eure persönliche Rache und Enttäuschung bzw. Schnaps-Theorien ein anderes Ventil. Oder einen fähigen Arzt, denn auch Rachsüchtigkeit ist eine Sucht mit Behandlungsbedarf. Der letzte Satz ist ein persönlicher Appel, weil auch ich als eine Person, die sich nur dem humanen und freien Denken verpflilchtet fühlt, immer wieder mit Asoziationen, nämlich meiner Herkunft und damit verbundenen kulturellen und religiösen Aspekten, die ich nicht unbedingt teile, angegriffen worden bin.

Gedanken einer Neinsagerin

2009-12-14T13:48:00.003Z

Nun stehe ich hier am Rande und beobachte die Dinge und deren Ablauf von einer mir aufgegebenen Distanz.

Die Chance, hierbei mitzumischen habe ich vertan, denn da wo es darauf ankam, habe ich an Stelle ja zu sagen, nein gesagt. Eben die unerwünschte Antwort. Hätte ich ja gesagt, würde ich zu den Lobbyisten gehören, die mit Bundesverdienstkreuz geehrt werden. Würde wahrscheinlich einen Posten als Botschafterin gar Ministerin bekommen, oder die Stimme von Radio-Azadi in Prag, BBC in London oder Deutsche Welle in Bonn werden. Hätte ich ja gesagt, so würde wahrscheinlich auch ich mir anderen Gedanken über anderen Sachen machen, nämlich wie kann ich meine Position erhalten, in dem ich weiterhin ja sage. Nun habe ich aber nein gesagt.

Als Neinsager ist man isoliert und auf sich geworfen. Man macht sich am Rande des Geschehens Randgedanken. Man stellt sich Randfragen. So frage ich mich, haben die Menschen in Afghanistan, Somalia, Sudan, Pakistan je zu irgendetwas nein gesagt, sodass sie isoliert und auf sich geworfen, am Rande des Geschehens nur noch aufgerissene Augen bei eigener Hinrichtung sind. Illegal durch Terroristen und legal durch die Friedenstruppen und um Friedenswillen. Kann man Leben gegen Leben aufwerten? Wie kann man von Frieden in Afghanistan sprechen, wenn nach mehr als 8 Jahren immer noch unklar ist, in welche Richtung die aufgesetzte Regierung von Karzai gehen will. Denn der Spagat zwischen Scharia und Demokratie ist gescheitert. Das Regime in Kabul ist nur noch ein politischer Witz. Die Verantwortlichen in und um Afghanistan sind nur noch Jasager. Sie sagen ja, wenn es darum geht, die Kriegsfürsten als Regierungsmitglieder des Kabuler Regimes zu dulden. Sie sagen ja wenn es darum geht, dass in Kabul überwiegend die NGOs als Geldwäsche-Organisationen agieren. Sie sagen ja, wenn es darum geht, ein weiteres Ministerium zu kreieren, damit der Gereral-X oder Marchal-Y, deren politische Kariere als Kriegsverbrecher bereits während des so genannten Freiheitskrieges gegen die Russen begonnen hat, eien würdigen Posten erhält. Die Korrupten, Dieben, die jenige, die wo andres als Terrorist verfolgt werden, werden in Afghanistan als Regierungsmitglied und Minister toleriert. Stellt man die Neinfragen, so wird die Gegenfrage laut, wie soll es dann angehen, damit Frieden in Afghanistan herrscht. Diese Frage kann nicht losgelöst von den politischen Belangen der Region beantwortet werden. Solange die Herrschaften wie Jung und zu Guttenberg die Menschen in Afghanistan als nur noch Zahlen betrachten und überheblich behaupten, der Krieg erfordert auch Zivilopfer, kann von Frieden keine Rede sein. Man soll sich fragen; warum alle diese Aufwand, die Mittel, die gesandte Soldaten, wenn es nicht mit den Frieden in der Region ernstgemeint ist. Dass man sich mit einem Verbrecher verbündet, um den anderen zu bekämpfen. Frieden kann man nicht subventionieren, in dem man die Kriegsverbrecher an der Regierung beteiligt. Es wird kein Frieden in Afghanistan geben, wenn die Bewaffneten, Lobbyisten und Jasager das Sagen haben. Wenn die Menschen nur noch als Zahlen und Ziffern betrachtet werden. Wenn diese Zahlen dann auf dem Schreibtisch bzw. in der Schulbade eines Ministers irgendwo vergessen werden. Das Kind, das vor ca. 2 Wochen im Stern abgebildet war, das durch Bomben der Bundeswehr in Kunduz nach Tagen des höllischen Verbrennungsschmerzen seiner Verletzungen erlag, war für seine Mutter das Kind, der Sohn und keine Zahl. Sie kann ihn nicht vergessen, falls auch sie nicht durch Friedensbomben ums Leben gekommen ist.

2009-07-23T19:51:00.004+01:00

1

Krieg

Als er begann trank ich Tee…

Geweint habe ich nicht…..diesmal nicht

Ich bin kein Krieger….ich bin die Kriegsbeute….

Man gewinnt oder verliert mich….

Ich trinke Tee….

Khaleda Niazi

2

Ich

Ich gehe in den Saal hinein

Setze mich in die letzte Reihe…

Nun drehen sie sich, um mich zu mustern

Da ich eine Frau bin, mit einem Kleid aus feinstem Nein

3

Nackte Tatsachen

Setze ihr keine Mütze auf

Lass ihr Haar mit dem Winde spielen

Wisch ihr die rote Farbe von den Lippen

Sogar das freizügige Kleid….ist soviel

nackt ist die Poesie am Schönsten

4

Unterschied

Der Himmel traf nicht die Erde

Wenn ich nein sagte

Und Ihr zu allem ja

Nur unsere Welten sind nicht mehr dieselbe….

Khaleda Niazi

2009-02-02T12:52:00.001Z

آن بالا، خوابی خنک می خورد

صدات بلند بود

دستمال ابریشم راستی هراتی ست؟

یا حرامی یی از چین؟

آن بالا؛ کتابی که هرگز ورق نخورد

جوابی به بی چرایی پدر نشد

گذارش این که این خانه در خواب خانه ست

و پدر که گاهنامه اش سر نداشت، به آخر دلخوش

تا هستی در نیستی کند

فکر می کنی؟

فکر می کنم

خالده نیازی

حس

2008-07-31T09:02:00.003+01:00

این همه من که تویی

و باز تو که تعهدی با تو دارد

و تو که دنیا را گد می زند تا دوباره پر دهد

باشد ! بازی همان می ماند

یکی که تو نیست برای تو می بازد

و من که حوصله یی در باختن دارم

از دنیایی که بلی می خواهد تا برنده ات کند

نه پس می گیرم

می مانم نه!

آره ! نه می مانم

و می مانم من که تو نیست

دور دیگر پر که دادی

آن که به جای من کات می کند نمی داند

توس ها چنان دست آموز شده اند که پر در دستان تو اند

ببر و باز و باز و باز

که بردنی نیستم!

خیالی نه پخته ام تا دوری در ساعت زده باشد

صدام را بر دیواری حک نه کرده ام تا در گوش موشی هوشی فراهم کنم

فقط حس برهنه کرده ام

تک

2008-06-28T18:17:00.004+01:00

تک،تک

تک می کند یکی را که گیر مانده

در ساعتی که ایستاده و او دوره اش می کند

تا روزی فک کند از نو

و نو که کهنه ایست مثل این که می گردد

تا وقت پا به پایی کرده باشد

یدی کوتاه یست

و شعر که حالی ست

تا در حال قالی کرده باشی

بازارش دست زبانی ست که در مانده

تا دست دیگر زیانی فارسی کند

تک تک برد ری که دری ش فارسی تر است

از پسا نمی دانم چند در کجا با که

تک تک یست تا خواب مرده یی را بیدار کند

و من که شاعرم

کاری به بازاری نه دارم

تا در دیروز به روزم کند

خالده نیازی

بستر

2008-06-28T18:03:00.003+01:00

بستر که تنهایی کشیده،

نمی کشد مرا که تنها ترش میکنم

بیهوده ست

بردن بالشی از بیخوابی

به پایین و بالای خانه یی که خالی اش را از تو می داند

و آمد و شدی که از عشق فقط شقی دارد

و ع اش را که عینن تنهایش می کند

انداخته....تا اخته بماند

بیهوده ست

تاختن بر میدانی که فتح اش فاتحه بر خویش است

میان این همه آخ و باخ و پاک و فاک

نمی گیرد من

بر خاکی که بی آب تر از خواهران نجیب من اند

آن سوی تنهایی مردی نیست ، عددی نیست

تا عاقبت با یک چلیپا بایگانی اش کنند

و آن همه اهورا، ولگرد، شازده و اووانگرد

گردی به پای عشق نشد

تا بردی از تنهایی گردد

دیگر خیال بی خیال

فردا یکی که نه گفت راست

خواهد کرد

آنگاه

تنها تنهایی ست که تنهاست

جهان وطن

2008-04-19T14:10:00.002+01:00

جهان وطنم؟

باشم!

جهان من هنوز پای تختی در کابل دارد

نامم هر چه طنین عوض کند،

باز به سال 1967 می رسد

سال لیلا خالد

در سینه ام هنوز زخمی از دل کندن گل می کند

فقط گم که می مانم

در سراچه های باغ علی مردان

با دختری که به افسانه بیعت کرد، پیدا می کنم بازی

بازی یی که پر بسیار عوض کرد و بردنی نشد

جهان وطنم؟

فرانکفورت چرا از من گذرنا مه می خواهند ؟

چرا هنوز دیگری هستم ؟

جهان خاتونی که دنیا ازش هزار و یک شب می خواهد

جهان وطنم

چه جهان وطنی!

در جهانی که امان اش را در بی من می داند

در دهان من حرف می گذارد

جهانی که مرگ مرا خود کشی می داند

حتا خدای آسمان مرا تعیین می کند

جهانی که بی من هیچ کم نمی آورد

با من اما بسیار

جهان وطنم

و از پنج سو رد می شوم

تا همیشه کابل پای تخت جهان من بماند

خالده نیازی

Lady

2008-02-20T18:03:00.002Z

تو لیدی گفتی من لیلی شنیدم

آن دوباره لیلی بود

دختر شب های بی خواب شهری که لیلی بسیار و لیدی کم داشت

کلیک، درود؛ و حرفی تا چیزی گفته باشی

شکار در شهری که گذرنامه جیره می کند؛ زیره به کرمان شد

در حرمی، که هنوز برو بیا دارد لیدی نامی ست

باید حرفه یی تر شد؛ لیلی تر

در شهری که مجنون هاش به کانت درس عقل می دهند

و عشق برو بیایی با موسیقی مصرف است

فقط چشم هات در خانه نیست

مثل من که مثل نیستم ؛ نه لیلی و نه لیدی

و هنوز بسیار دارم سر درد تا درد سر نه کنم

سالی راکه پوست انداخته ام

شهری که لی_ لیدی هاش دست و دل باز تر از هوشی ست که نوش شد

حیف است در قماری ببازم؛ که نه کرده ام

لیلی نیستم که هوش از سرت ربایم و قوزک پا ارزانی ات کنم

و چهار کتاب مهراب بستری که سفره حا تم است

هوشیار تر از آنم که لبی این جا لبی آنجا دام کنم

که پشت سر نگذاشتم 2500 سال کراهت

تا فردا یک دوباره در دوباره باشم

در برو بیایی که هستی فقط چشم هات در خانه نیست

نگاهی که هنوز در لنگرود متن است

خالده نیازی

شعر

2008-01-09T13:14:00.000Z

سرفه نیست از دهان تو، تا من گلو صاف کرده باشم

مویه بر لانه سیمرغ است، خرگاه خاکستر

آتشکده زرتشت است، بلخی که دیرگاهی ست مولانا را به خاطر نمی آورد

مزاری که دوستم بر آن گذشته ست

گورگاه هزاران رشید، عبدل و گمنامی که در شهادت اش

تنها یک زن گریست

زنی که نامش را تف کرد

زنی که بوسه بر دهانش مرد شدن هجاه شد

شیون اش را چنان خورد که دیگر برای بودن

به سرفه یی محتاج است که تو کرده باشی

سرفه یی تا گلو صاف کند

و در عزای آن که بر باد ضریح شد

خاکتوده یی را ماتم کند که تاریکش کرده ست

سرفه نیست، شعر است

زایمان دیر پا و پر دردی که زهدان زنی نازا

دیرگاهی خوابش را دیده بود و من زائیدم اش

دهان ، دست، لب، پیکر، پر و پرواز تو

بر مزاری که من بودم

سرفه یی بود

تا من مجاور خاموشی

شعری را که در گلوگاهش گیر کرده بود

شدن برائت دهد

عزیز من ! بر عکس شعریست که من مرده ام

خالده نیازی

بر عکس

2008-01-06T21:29:00.000Z

از عکسی گریخته ام که من نبود

بر عکسی که من نیست

در خانه یی که نیست، گیر کرده ام

در خانه یی که از من تهی ست خالی ام

دیگر هیچ تخیل شعری را که در خیال جا خالی کرد، باز نمی دهد

شاعرم می دانم ! و میدانم

شعری که دست نمی دهد ، راهی به من که دست از خود شسته ام باز نمی کند

در بن بستی که هستم پای خیلی ها به آن سو رسید

ار چند آن سو در خیال من خانه ست

شطرنجی که شصت و چهار خانه اش مات ام می کند، بازی در دست من ا ست

درود! کوتاه فقط...بلند می آید اما صورتک های که که پدرود را ساده می کنند

اسبی که بر بال هاش آفتاب تمثال خیالی ست

در برهوتی بی گیاه فکری که از هیچ سر زد، چریدن نمی داند

و دلت که مثل متروی لندن برام تنگ است....امروز چقدر شلوغ بود

که نشد سری به خطی بزند که ایستگاه چندم اش من بودم

پیاده تنها با سایه یی میروم که آشنا پارس می کند

تا برگشت به خانه که من نیست را دوباره از بر کنم

درود کالده ! خالده در عکسی که من نبود طنین دیگری داشت

خالده نیازی

06.01.2008

زيان

2007-12-11T15:46:00.000Z

نزدیک تر از حس
خالی تر از خالی
انتظاری خالی از حس
فردا روزی دیگری ست که شعار ترا شعر انگار نمی کند
چقدر باید مرده باشم که فکر کنم هنوز زندگی میسر است
وقتی اندازه یک هیچ برای خودم نیستم تا تو های همیشه
ضرب در من که یک صفر در سمت نباید صفرم می کند

حساب شان درست در بیاید

زیان من هستم

تسلای درد ناک
که بیرنگ کنم خود را در نمی گیرد های همیشه و هنوز
و نگیرم باز در گیر وداری که اندازه یک نمیدانم کی در کجا در گیرم کند
با خودم / که بیشترین زخمم
و دریغ دیگر فقط دریغ دیگریست تا بماند
زیان من هستم اگر جز این بوده باشم

سرفه

2007-12-09T02:14:00.000Z

مثل مرد

که سرطان زن دارد

مثل من

که فکر می کند مینم

زمینم

و همچنان

در زمینه ی تندِ یکی از پیاده روهای عابرم

که سرخ پوست ها را سرخ می کند در تابه بایرم

آفتابه گی نکن

که ازدیاد منی

در دیارِ زنی که از یادش برده ای

روی من - مین - زنی که شیرت داد

در شعری که زیر ِ یکی از سطرهام دفن شد

تو مرده ای

وچون یابوی مریضی که شیهه تا هرات داشت

هنوز سنّت که سنّ ِ بلندِ مرا دارد

سِنت از جیبِ بلاهتی برمی دارد

که تو را مرد کرد

تو مرده ای

و من که دیگر صدا ندارم

در ماتمی که دارم

شیون که می توانم بکشم

بکشم گیسم را در سوگِ مردی که رفته رفته گریخت؟

تو که اهل ِمردان ِ غیور ِافغانی

بگو بگو شیرت

کیر ت در خراسان چه می کند؟

خونت در پاکستان

کونت چه شد که پاک به فاک رفت؟

مثل همان مردی که سرطان ِ من دارد

من آن زنم که لختش کرده ای لبِ آب

به خواهرانت گفته ای بشور بساب

چون سنّت

که هوادار ِسازمان ِ حُمق ِ توست

سنتِ خون ِزن - من را کوفت می کند

چون قایق با دماغه برخورد کرده ای

هنوز

به سرفه ای محتاجم که در زمستان گم شد

2007-11-19T21:47:00.000Z

بازی

خیلی وقت است سری به باید نباید های از ما بهتران نه زده ام. دلیل اش شاید این نقطه باشد که سر جای خودش نیست. هی می پرد و بی جا می کند هنجاری را نه انگار نقطه آخر بر کتاب یست که سر نوشته شدن ندارد. فایده اش چیست؟ همین یعنی بی فایده خوب است تا با فایده بد باشد. نه اصلان خوب است بی آنکه بد بوده باشد. وقتی بهانه برای ضرب شدن با هیچ نداری و خوب استی چرا که دیگر به درد بد نمی خوری و دوستانت ضرب در روزهای رفته رفته اند.

یعنی کاری بوده اند که تمام شده اند. کاری که دست خود شان نبوده. تمام باید می شدند. اصل کار نبوده اند. مثل این نقطه که انگار می کند اگر سر جای خودش نه باشد چشم گیر تر هست. یعنی نیست تا باشد. و این خط خطی که من می کنم تا شما دنبال یک نیست سرگردان شوید. شاید نه. و این خوب است. بازی با خیلی آغاز شد و با خیلی ببخشید تمام می شود.

خالده نیازی

18.11.2007

2007-11-05T12:41:00.000Z

اینجا

چیزی به نام خدا گیر نمی آید

حضور مصرفی ات را با احتیاط خرج کن

بر دخولی این سرا مودبانه رقم خوده

کس خبر نه شود

چهره اصلی تان را لطفان در خانه بگذارید

جواز عفت دست راست

آزادی عمل دست چپ

رو برو بی خیال

بالا فرمانده

پایان ملت

کسی به کسی نیست

وهمه با هم

خدا نام مستعار یکی از ماهاست

2007-11-01T10:20:00.000Z

بازی

بوسه می شود قکر

برهنه بی شرم

بوسه، لب، لبالب، لب پر

لام تا کام کامیاب

بازو می شود فکر

باز، بسته، باز و باز و باز بازی دوباره

دور شانه های من

توام می شود فکر

با تو که صبح یک خواب بودی

تن می شود فکر

تن تن تن

در نفس های تو بریده می شود من

صبح که آری بود و حالا در هجوم تو نه کم می آورد

نه آری

آری نه

در فکرهای من می آیی

و کامیابی خوابی خوش

همین حالا مگر همین حالا نبود فکر که کردیم و هم شدیم؟

01.11.2007

2007-10-29T13:47:00.000Z

آخر

این نون را از راه من بردار

اصلا بر ندار

من بیدار خواب دیگری هستم

یک صدا، یک صدای دیگر و سیم های فاصله خانه می شود که در کنارت نداشتم

صفره ام ازویای خوش پر است

گیرم فردا ورق برگشت

این نون با اجازه کون هیچ پیازی نیست

پس هم که می دهم، حسابی نیست که تو گرفته باشی

برگرد به اصل خودت که من نبودم

اصل من صدایی ست که مرا به من می خواند

و در انحنای من، شما، من، ما می شود

گیرم فردا ورق بر گشت

من امروز خواب بیداری دیگری هستم

29.10.2007

خواب

پل های شهر عاریتی من ترا در کنارم کم می آورند

و منطق این که فاصله فاصله هست مثل آب از سر شان می پرد

تا دلیلی برای غرق شدن در گریه های من داشته باشند

بی حضوری از خواب های شان رد می شوم

یکی مثل هزاران هیچکس

با لا پوش که گرمی بازوان تو فرض می شود، به چشم هیچکس نمی خورد

و گران می ماند برای من که ترا در کنارم پل می شوم

منطق این که فاصله فاصله هست را کم تر گریه می کنم

دلیلی ندارد برای هر خواب تعبیری داشته باشم

در شهری که رویا هاش حساب شده است یک یک زیادی هست

من ترا از یک خواب عاریت گرفته ام

29.10.2007

2007-09-18T20:06:00.000+01:00

از خودم افتاده ام

اینگونه که به جائی بند نیستم

واین بازی به تکرار بازی

جدی کسل ام میکند

از رویای می گذرم که تو نمی شود

می بینی نمی رسیم

رسیدن هجاه نمی خواهد

وهی بدور خود گشتن

و نشخوار آن همه اکراه و باز و باز وباز

گیرم فردا کم ام بیاوری

من امروز بد آورده ام

واقعیت این که،

امروز رویای ترا افتاده ام

Durch eigene Hände bin ich gefallen

Sodass nirgends finde ich Halt

Und immer wieder das Spiel….

Ernsthaft widert mich an.

Durch einen Traum gehe ich, der über dich nicht wacht

Siehst, wir kommen nicht an

Das ewige um sich selbst kreisen….

Auskosten all diesen Nein, die nicht ein Ja ergeben….

Und Wieder und wieder und wieder ein Jammer

Auch wenn du morgen mich vermisst….

Heute kann ich von dir nicht träumen.

به خورده ئی از دردی که کشیده ام، نمی ارزد این شعر

برای شادی دلتنگم

برای عشق، برای تو آنگونه که نیستی

برا ی خودم پیشتر از تو

پیشتر از خودم که دیگر نیستم

پیشتر از این همه مرده که برای بزرگداشت یک زنده می آیند

پیشتر از پدرم که خود را خدا می داند

و مادرم که از بندگی خسته نمی شود

و خواهرانم که از بام تا شام خود را پنهان می کنند

پشت سنگری از عشو ه های ارزان

و زنانگی را با مادگی اشتباه گرفتن

برادرانم که از چشم های تاریخ گریه می کنند و با افتخار خود را به نمبدانم می زنند

و می دانم ها شان به زره ئی نمیدانم نمی ارزد

دلتنگم از این شعر و از دردی که به هیچ دردی نمی خورد

پیشتر از همه این ها و از تو و خودم و دیگران

دلتنگم برای هیئت دیگر.....

2007-09-03T19:52:00.000+01:00

تلخ

در فاصله هست و نیست
درنگ و دیداری و داغی بر گردن
ترا نمی شود خواند
نامت را به من نگفته ئی
همه هیاهو در من را
یک هو دیر کردی
و این خوب است
وقتی من خوب نیستم و تو
نمی توانی جز این باشی که من میشناسم

عزیز تلخ من!
امشب در اطاقی که هندسه اش با عشق میانه ندارد
برای هردوی مان باخ خواهم شنید
درنگی بی دیدار و داغ
گردن خم شده در نمیدانم
و باز و باز و باز....
تکرار امشب که یک جائی به صبح نمی رسد....

02.09.2007

دیر

من بودم که جان می بخشید

در رگ آن همه چیز

که تو فقط خریده بودی

من می دمیدم و اطاق جشن می کرد

از گرمای من بود، دیگ ترانه که می خواند

صبر من از دستمال ها کبوتران سفید می ساخت

از تب هر شب من بود چراغ ایوان که براه هیچ می سوخت

اسفنج آماده برای جذب همه ئی درد ها نیز من بودم

گیرم که دیگری خریدی

این اطاق تهی خواهد بود...

دیگ دق کرده

کبوتران به هیئت کاغذی خود باز گشته اند

من فقط جان بدر یرده ام

تکه ها

1

طهارت در آبهای عادت نجاتت نبود

بر هم که گشته باشی

لبانی که ترا گشته بودند....نجس خواهد ماند

من، ترا برای خودم مزمزه می کنم

سیمفونی ناهمگونی ست
پنجره پرگوی بهار
و سکوت زمستانی من

2007-08-02T12:09:00.000+01:00

هویت
از كجا می آئی

از ناكجای خشم های بی مقدار

از انزجاری كه كاشتیم و بار می دهد اینك

از جای كه جای هیچكس نیست

از ملیون های بی خود

از وحشت

از شما كه جدی نبودید

از خودم كه نبودم

از گره كوری كه هستیم

از خدای كه اتفاقان خدای من شد

از نمیدانم

از بودن كه بی فلسفه٫ بی تاریخ بی ٱنكه بدانم

مرگ معنا می دهد

از گوانتانامو

از سازمان ملل

از پاریس هیلتون

از مكتب فرانكفورت

از هیچ جا

از شما می آیم

از شما كه در یكصد و پنجاه و چند كشور

از كجا می آئید

خالده نیازی۳.۸.۲۰۰۷

2007-07-23T19:57:00.000+01:00

درنگی بر»بهار سعید شاعر سنت شكن را گرامی بداریم« ٱقای سیستانی
نوشته ئی آقای اعضم سیستانی را زیر عنوان » بهار سعید شاعر شجاع وسنت شكن را گرامی بداریم« راچندی پیش در فانوس خواندم

من اگر در این نوشته از آقای سیستانی بخواهم كه از خانم بهار سعید كمتر تعریف كند .... من نیز دیكته خواهم كرد كه قصدم نیست. گیرم كه برای این كار هزار دلیل موجه داشته باشم. من فقط به یك جائی از نوشته آقای سیستانی می خواهم پرداخته باشمآقای سیستانی در نوشته شان این سوال را مطرح می كنند كه چرا بهار سعید از شهرت و محبوبیت فروغ فرخزاد برخوردار نیست؟اگر فروخ فرخزاد در حوالی سه مجموعه اولش: دیوار ٫ اسیر و.... مانده بود٫ بی آنكه ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد و تولدی دیگر را نوشته باشد٫ شاید افگندن این سوال توجیه نسبی می داشت. اینكه آقای سیستانی در جائی مدعی هست كه شاعر نیست اما شعر خوب را می شناسد٫ بار این سوال را نه از دوش سیستانی و نه از من گرفت كه نوشته آقای سیستانی نپردازم.
شعر خوب هر كس شعر خوب خودش هست٫ وقتی معیار فقط خوب و بد باشد و نویسند قادر به پرداختن به عناصری مثل شعریت ٫ زیبائی و حضورفكری شاعر در كارش نباشد. شعر فروغ فرخزاد فراتر از خوب و بد آقای سیستانی ست. این تعریف نیست. و نه نتیجه كه من گرفته باشم٫ تا فردا از كدام جایی به كرسی یا مرتبت نمیدانم كه؟ از كجا؟كی؟ منصوب گردم. تازه راهی را كه فروغ رفت و تك هم رفت! چرا باید خانم بهار سعید یك بار دیگر كم از كم ۴۰ سال بعد رفته باشد؟ فروغ انسان را سرود با سرشت سرشار از زنانگی كه كنیت اش بود. فروغ از آن دسته شاعرانی هست كه روی شعر شان به سمت خوب و بد های همگان نیست. به ویژه بعد از گزار به تولدی دیگر . فروغ در شعرش فكر می كرد. فقط زیبا نبود و فقط زن
فروغ با شاعرانی چون شاملو٫ اخوان و نیما و سپهری هم زمان و همزبان بود. فروغ فرخزاد حضور تشریفاتی و مجلسی در حلقه اینان نبود٫ فروغ عریانی را در شعر به كار نمی گرفت تا سنت شكسته باشد. فروع شعر را كه زیسته بود٫ می سرود . به روایت دیگر عریان زیستن را. فروغ از آن تك شاعرانی هست كه به شعر فرا زمانی و فرامكانی راه یافته.... زن بودنش مثل بودنش دلیل شاعر بودنش نیست. شاعر بودنش زن بودنش را به شاعرانه ترین گونه بازتاب می دهد. در زمان خودش فروغ برای زن بودنش برگزار نشد. جامعه همیشه و هنوز سنتی ایران و امثال آن ـ امروز افغانستان ـ فروغ را به گونه كه قادر بود نواخت. با تجرید. تحدید و.... حتا شاعران هم زمان با فروغ زن را در فروغ بیشتر دیدند تافروغ شاعر را كه زن بود. فروغ خودش در جائی می گوید: شجاعانه این نیست كه یادگاری از خود بگذری...شجاعانه این است كه به اندازه یك تار موی در حتا تارموی باز نتابی و بر جا نمانی. رفتن از جنس نئچه و هولدرلین....و ما كه نشسته ایم و سنت می شكنیم. تا سنت های دیگر٫ مثل فلان كس را بزرگ بداریم٫ خلق كرده باشیم.
و حرف آخر این كه پرداختن به سكس ) به روایت آقای سیستانی عمل سكس( در شعر هیچ وقت از هیچ كس شاعر نساخت. و آدم ها اعم از شاعر و آنانی كه هنوز اقبال نداشته را در پیوستن به جمع شاعران آخر هفته جستجو نمی كنند٫ دو گونه اند: آن های كه می آیند تا رفته باشند و آن های كه می آیند تا بمانند!! فروغ از گونه دوم است. ٱمد تا بماند. اما نیامد تا شاهد ماندگاری تحمیلی دیگری گردد خالده نیازیفرانكفورت ۲۳.جولای ۲۰۰۷

2007-07-09T13:06:00.000+01:00

ٱقا به ...اش

خانم به ...ٱقا

اگر نه مرده...كی چند سالش شده

ٱماده ایم برای بزرگداشت

خانم ٱقا!

ٱخر هفته نزدیك است

مهم ما میكنیم

شما فقط زیبا فرض شوید

ترین های ما را پایانی نیست

كارد به استخوان به درك

ملالی كم نمی آوریم

و هنوز افغانستان نان گرمیست

و سفر به چارسوی

حتا بی اعتماد می شود حكومت كرد

دنیا... گفتم

به ... ٱقا!

۲۵.۶.۲۰۰۷

خانم ٱقا

دست هات را جفت نكن آقا

زوار گریخته ات جمع شدنی نیست

شما خانم افغانستانی كه همیشه بالا یا پایان ٱقا

انگار میكنید...

قبل از شما قهرمان دیگری بیست ملیون ٱدم كشت

تا ۲۰۰۴

استاد نمیدانم ٍ ندانم كارِ نیم بنددر كنار ویتكن شتاین بزرگش بدارد

نه! بی هراس !

شما باختنی نیستید

تا درواز ه های ٱزادی٫ زن و صدای المان بروی تان باز است

و هر كدام ده تا وزیر برحال در دستكول دارید

شما باختنی نیستید...

و ٱن خانم ٱقای كه زیر یا سر جفت میشود نیز نمی بازد...

باخت همیشه از چیزی مثل ٱدم است

و اگر آدم فقط نر

چیزی غیر از شما

خالده نیازی

كاش میدانستی

بادام تلخ، عاشق كه باشی

شیرین می شود

و شیر گربه دست ٱموز

كه با دریغ های تو بازی میكند

دریغی نیست شازده من

اگر عاشقت باشم برای خودم

و دوستت بدارم برای تو

بگذار برای تو از دست رفته باشم

و برای خودم بادام تلخی كه از عشق شیرین می شود

Girls Day

2007-05-02T13:58:00.000+01:00

Girls Day….

während Alice Schwarzer zahm neben Verona Pooth setzt und Talk Shows mit ihrer Anwesenheit als vergangene Legende schmückt, gewähren die Schülen von Hessen der Mädchen einen so genannten Girls Day. Sicherlich ist es absolut out, sich gegen den Girls Day auszusprechen, während der Anspruch zur Unterhaltung Absolutheit genießt, und In-sein alles bedeutet. Aber wenn man sich mit dem Inhalt des Begriffes, der auf Deutsch Tag der Mädchen bedeutet, befasst, wird deutlich, wie widersprüchlich unser Alltag sein kann. Mädchen als angehende Frauen, dennoch als eine Besonderheit innerhalb einer Gesellschaft gefeiert, dass zu 60 % von Frauen bevölkert ist. Am einen Tag im Jahr dürfen auch Mädchen sich über den Beruf an sich, die Chancen und Aussichten im Berufsleben und dem ernsten Leben Gedanken machen und um später mit gehobenen Haupt auch einen Tag im Jahr als internationaler Frauentag feiern zu dürfen, oder auch nicht.

Wofür die Vorreiterinnen wie Alice Schwarzer gekämpft haben sollten, scheint nunmehr erreicht worden zu sein. Frauen schmücken Talk Shows, Ausstellungen, Messen, und Boxkämpfe. Frauen geben erstklassige Politikerinnen ab, die sich bis zum Anschlag der Welt der Politik als Männerwelt anpassen, um wenn die eigentliche Aufgabe – wie im Falle der Frau Pauli von der CSU - getan ist, dann sich der noch eigentlicheren Aufgabe, nämlich schön zu sein und zu unterhalten widmen zu können. Indem sie sich dann in einer 3. klassigen Magazin als Lustobjekt ablichten lassen, um später, und wenn es alles gründlich schief gelaufen ist, naiv zu behaupten: ich wusste doch nicht, das meine Bilder mit den Lacklederhandschuhen und Korsagen später mich wie eine Frau vom Leben darstellen sollten.

Oh nein. Ich bin nicht Feminist. Im Gegenteil. Ich will, dass es endlich selbstverständlich ist, dass unsere Gesellschaft sich, - zumindest in der Region wo wir leben - , aus Mädchen und Jungen, die später zu Frauen und Männer werden zusammensetzt. Wir brauchen keinen Mädchentag. Wir brauchen eine klare Grenze zwischen Unterhaltung und Ernsthaftigkeiten, damit wir unserer gesellschaftlichen Belangen angemessen angehen und bewältigen können.

Sicherlich es ist nicht ein deutsches Phänomen, dass hier jeglicher Anlässe von und durch die Medien zu einem traurigen Mischmasch von Unterhaltung und Zielverfolgung, die wiederum Unterhaltung auf jeden Preis bedeutet, gemacht wird. Wer als Mädchen nichts anderes gelernt hat und sich wahrhaft nur einmal im Jahr an einem Girls Days am Rande begnügt hat, braucht sich entweder einen so genannten Prominenten anzuangeln, um später als Medienfrau, nämlich Reporterin, Moderatorin oder Schauspielerin zu existieren, oder an einem Talentschau teil zu nehmen, um einen Fuß auf der Ebene der absoluten Priorität des Seins zu bekommen, nämlich auf der Ebene des sehen- und –gesehen- zu- werden. Und wenn Frau bzw. Mädchen ein langes Atem hat, wird sie auch einer Zeit lang In sein und Zeit genug haben, sich auf eine Ebene, wo es nichts mehr mit Qualität und Ernsthaftigkeit zu tun hat, etwas passendes zu finden, das ihres dauerhaften Erscheinens auf der Ebene der Unterhaltung garantiert.

Auch in den afghanischen Kreisen im Exil funktioniert dieses System des leichten Selbstdarstellens sehr gut. Man/Frau braucht einen akademischen Titel wie Journalistin, Pädagogin oder Juristin , am besten mit dem beliebten Dr. Zeichen und schon ist Frau….in. Dass sie eine Universität nicht von Innen gesehen hat, spielt dabei keine Rolle. Sie weiß, dass es auch hierbei einzig und allein um Unterhaltung einer Gesellschaft am Rande der Gesellschaft geht, die nicht gelernt hat etwas ernsthaft in Frage zu stellen. Auch diese Gesellschaft will unterhalten werden. Die Damen feiern den internationalen Frauen Tag in einem Atemzug wie den Todestag eines Kriegsverbrechers aus der Heimat. Man/Frau lernt an der ersten Linie den allen kürzeren Weg zu wählen um In zu sein. Verinnerlicht hat man/Frau nichts von den eigentlichen Bedeutung der Freiheit und Selbstbestimmung. Denn sich mit den Werten, die die Legitimität der Freiheit und Selbstbestimmung garantieren zu befassen, würde heißen, dass man sich ernsthaft mit etwas auseinanderzusetzen müsste, dass man aufgenommen aber nicht verinnerlicht hat. Was bleibt ist die Unterhaltung in Form der besonderen Tage wie Girls Day und…

Khaleda Niazi

poetry

2007-05-01T11:23:00.000+01:00

ما
كژ داشتیم و نریختیم

ٱ ب صاف

بر دست های راست و
دستمایه های دروغ

ٱسمان به زمین نیامد
اگر من ٱزاد بودم
و شما

ٱری